04 agosto 2006
Ser o no ser
Una candente discusión comenzó en el blog de una amiga. El punto en cuestión era la existencia de las cosas. ¿Las cosas existen aún cuando nadie está consciente de su existencia? ¿Un árbol de África que nadie lo ve, cae y muere, cómo nos damos cuenta que existe? Luego extrapoló a la existencia humana. ¿Soy lo que creo que soy o lo que los demás perciben de mí mismo? ¿O ninguna de las dos? Y no necesariamente se trata de poner caretas (aunque muchos lo hacen) pero, ¿será que cada persona nos "conoce" de manera diferente? O como ha teorizado mi hermana, ¿será que cada persona saca algo diferente de ti (bueno o malo), o produce una reacción diferente en ti? Más aún, ¿soy lo que hago o soy lo que pienso que soy? ¿Puede uno tener una percepción equivocada de uno mismo, creer que soy buena gente cuando soy inaguantable? Es decir, ¿quién soy yo, lo que muestro a los demás, o me define lo que hago cuando nadie me está viendo, y que por ende nadie se enterará de su existencia? Ahondemos más, ¿soy lo que puedo ser, o lo que estoy siendo? En la física existe la energía cinética (en movimiento) y la potencial (en reposo), pero ambas existen, y ambas son cuantificables. La energía potencial es energía (no es la "posibilidad" de la energía, sino energía misma). Extrapolemos, ¿qué define lo que soy, lo que puedo llegar a hacer o lo que estoy haciendo ahora? Son preguntas retóricas, supongo que cada quién tendrá su propia respuesta, pero quizá mi intención no es encontrar respuesta, sino que pensemos, que recapacitemos, que intenemos ser lo mejor que podamos ser cada día, siempre transparentes ante los demás.
Suscribirse a:
Comentarios de la entrada (Atom)
1 comentario:
Ja sé que aquesta entrada és molt antiga, però com que sóc nova en el teu blog, vaig escrivint allà on em sembla interessant, jejeje. Tens raó que cadascú té la seva propia resposta... aquí tens la meva: som el conjunt de tot el que has dit; el que pensem, el que sentim, el que diem, el que els altres pensen de nosaltres, el que volem arribar a ser, les diferents "personalitats" que els altres treuen de nosaltres... som el conjunt de tot això. A la psicologia hi ha moltes teories diferents relacionades amb això, amb la personalitat. Alguns autors creuen que tenim un "verdadero yo", que no varia i forma part de nosaltres, altres diuen que som com una ceba (cebolla) igual que l'Shrek!!jajaja Tenim diferents capes, i al fons de tot... no hi ha res, per tant som simplement el conjunt de "personalitats" que els altres tenen de nosaltres. Jo crec que som una ceba amb cor, =) I sí, el més important és ser transparents. un petó!
Publicar un comentario